Parafia MB Nieustającej Pomocy w Poznaniu

Czyli właściwie kolegiata Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny w Poznaniu, znana w Polsce jako słynna poznańska fara, której historia sięga 1651 roku. To jeden z najpiękniejszych kościołów Polski. W jednej z kaplic znajduje się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Współczesna poznańska kopia ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy pochodzi z 1952 i jest jednym z trzech koronowanych wizerunków Matki Bożej w Poznaniu. Jej uhonorowanie papieskimi koronami w roku 1961 było pierwszą w Polsce  po II wojnie koronacją obrazu Madonny.

Historia fary poznańskiej

Poznańska fara to jeden z najcenniejszych zabytków baroku w Polsce, położony przy ul. Gołębiej. Jej fasada, wtopiona w pierzeję zabudowy i sąsiadująca z dawnym kolegium jezuickim, nie zapowiada skali wnętrza: monumentalnego, bogato zdobionego, z barokowymi efektami iluzji, utrzymanego w bieli, różu i złocie.

Kościół nosi wezwanie św. Stanisława Biskupa i Męczennika, a zarazem jest parafią św. Marii Magdaleny i sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W średniowieczu główną świątynią parafialną Poznania była ogromna gotycka kolegiata św. Marii Magdaleny (trójnawowa bazylika z licznymi kaplicami i ołtarzami), słynąca z potężnej wieży sięgającej ok. 115 m. Kolegiata wielokrotnie ulegała zniszczeniom, a po pożarze w 1773 r. i kolejnych katastrofach została ostatecznie rozebrana w 1802 r.; dziś jej relikty można oglądać na Placu Kolegiackim, a pamiątką w farze jest m.in. XV-wieczna figura Chrystusa Bolejącego.

Obecny kościół farny powstał po sprowadzeniu jezuitów do Poznania w 1571 roku. Nową świątynię wznoszono w latach 1651–1701 na fragmentach dawnych murów obronnych, etapami. Konsekracji dokonano 27 września 1705 r., a prace wykończeniowe trwały do 1750 r.; ołtarz główny z 1727 r. jest dziełem Pompeo Ferrariego. Po kasacie jezuitów w 1773 r. kościół przeszedł pod zarząd diecezji, a pod koniec XVIII w. stał się nową siedzibą parafii św. Marii Magdaleny.

Kult Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Poznaniu

W Poznaniu jednym z najważniejszych miejsc związanych z kultem Matki Bożej Nieustającej Pomocy jest właśnie opisywana bazylika farna przy ul. Gołębiej. W świątyni znajduje się osobna kaplica Matki Bożej Nieustającej Pomocy z łaskami słynącym wizerunkiem, który stał się centrum lokalnej pobożności maryjnej.

Oryginał ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy, jak wiadomo, znajduje się w Rzymie; w farze czczona jest wierna kopia, namalowana w 1952 r. przez prof. Władysława Ukleję z Gliwic. Współczesny impuls do rozwoju kultu w farze wiąże się właśnie z tym momentem: według przekazów Katolickiej Agencji Informacyjnej, ks. infułat Józef Jany (wieloletni duszpasterz fary) traktował wprowadzenie obrazu jako duchowe wotum za szczęśliwe zakończenie wojny i jednocześnie zainicjował tu nieustającą nowennę.

Koronacja obrazu odbyła się w 1961 roku koronami papieskimi. Uroczystość odbyła się 11 października 1961 r., a koronacji dokonał abp Antoni Baraniak. W wydarzeniu uczestniczył także Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński, liczni biskupi i rzesze wiernych. Źródło to podkreśla, że była to pierwsza po II wojnie światowej koronacja obrazu maryjnego koronami papieskimi w Polsce.

Tego typu koronacje nie są wyłącznie „gestem dekoracyjnym”: w praktyce kościelnej stanowią publiczne potwierdzenie, że dany wizerunek jest miejscem intensywnego i trwałego kultu oraz że kult ten ma znaczenie wykraczające poza wąską grupę czcicieli.

Współcześnie najważniejszą formą praktyki duchowej pozostaje Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, która jest odprawiana w każdą środę o 7:30 i 18:00. Co istotne, ten maryjny rytm współistnieje w farze z silnym nurtem pobożności eucharystycznej: obok kaplicy MBNP znajduje się Kaplica Wieczystej Adoracji, urządzona w 1937 r. jako pamiątka Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego w Poznaniu; jej poświęcenia dokonał kard. August Hlond (za zgodą Stolicy Apostolskiej).

Przeczytaj więcej i zobacz zdjęcia: